Yπάρχουν υπηρεσίες στο διαδίκτυο που καθιστούν ικανή την ηλεκτρονική επικοινωνία. Με την χρήση των τεχνολογιών αυτών τα κράτη του κόσμου έχουν αρχίσει να υιοθετούν συστήματα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης με τελικό στόχο την αμεσότητα της δημοκρατίας. 

  Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση ξεκίνησε αρχικά σαν παροχή υπηρεσιών μέσω διαδικτύου για τη μείωση της γραφειοκρατίας. Στην Ελλάδα τέτοια συστήματα χρησιμοποιούνται από Υπουργεία, από την εφορία, το γνωστό TaxisNet, τα Ασφαλιστικά Ταμεία, τους Δημόσιους Οργανισμούς και Επιχειρήσεις. Τον τελευταίο καιρό οι τεχνολογίες αυτές έχουν εισχωρήσει και στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι όμως κάτι ευρύτερο. Δεν στοχεύει μόνο στο να προσφέρει ενημέρωση και υπηρεσίες, αλλά και σε αυτό που φανταζόμαστε σαν άμεση δημοκρατία. Σε άλλα κράτη που υπάρχει μεγαλύτερη διάχυση του διαδικτύου στους πολίτες, θεωρείται φυσιολογικό για κάποιον να πει σε επίσημο ηλεκτρονικό δημόσιο διάλογο (forum) την άποψη του για οποιοδήποτε θέμα, να απαντήσει σε κάποιο ερωτηματολόγιο (survey) ή σε κάποιο ιστολόγιο (blog) ή σε ψηφοφορία (poll) που αφορά κρίσιμα ζητήματα του τόπου του.

  Στην Ελλάδα κάτι τέτοιο είναι επιθυμητό, αλλά πρώιμο γιατί βρισκόμαστε μια γενιά πίσω στο διαδίκτυο. Έχουμε δηλαδή ένα διαδικτυακό κοινό με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Ηλικιακά, μορφωτικά, οικονομικά κ.λ.π. που καθιστά τα αποτελέσματα των διαδικτυακών ψηφοφοριών, για παράδειγμα, σαν πλειοψηφία ενός πολύ συγκεκριμένου κομματιού του πληθυσμού, που λειτουργεί διαφορετικά από το μέσο πολίτη. Ο κύριος όμως όγκως των προσπαθειών δημόσιου ηλεκτρονικού διαλόγου στην Ελλάδα συνήθως ξεκινά από μη κρατικούς φορείς όπως τα Μ.Μ.Ε. ή τους bloggers. Σιγά σιγά στο παιχνίδι μπαίνουν και τα κόμματα, θα ήταν όμως αρκετά όμορφο και ωφέλιμο αν ο πολίτης αρχικά μπορούσε να συναποφασίσει για τα θέματα του τόπου του στο Δήμο ή στον Νομό που ανήκει. Στη Χίο μάλιστα υπάρχουν ένα κάρο θέματα που μπορούν να τεθούν σε δημόσιο διάλογο: Νερό, Επέκταση Αεροδρομίου, Νέο Λιμάνι, αεροδρόμιο και πολλά άλλα.